شمارهٔ ۸۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از غم و درد دل خود سخن می‌گوید و بیان می‌کند که شاخ گل از خارها نگران نیست و دلش نسبت به آن‌ها رحم نمی‌کند. او نگران است که دلش از شدت ناراحتی به خروش بیفتد و در نتیجه، خود به خوار و زاری تبدیل شود، اما ناله و گریه‌اش فایده‌ای نداشته باشد.
شاخ گل من نظر به خاری نکندرحمی به دل سینه فگاری نکند
هوش مصنوعی: شاخه گل من به خارها توجهی ندارد و دل سینهام هرگز نمیتواند به آن‌ها رحم کند.
ترسم نبرد دل از خروشیدن سودما خوار شویم و ناله کاری نکند
هوش مصنوعی: میترسم که قلبهایمان از شور و هیجان به درد بیفتند و ما در این حالت ذلتبار، فقط بیفایده ناله کنیم.