شمارهٔ ۸۴
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به توصیف حال و روز سرد و ناامیدکنندهای میپردازد که در آن زمانه به سختی و درد میگذرد. آه و نالهها به جایی نمیرسند و سرنوشت و روزگار ناصاف و بیرحم جلوهگر میشود.
پیوسته دی و تموز دم سردی کردبا دردکشان زمانه بی دردی کرد
هوش مصنوعی: در تمام طول سال، دی و تموز با دنیای سرد و دردناک سپری شد، در حالی که افرادی که در سختی هستند، به شکلی بیدرد و بیاحساس با زمانه روبرو شدند.
آه سحر و ناله به جایی نرسیدطالع پستی و دهر نامردی کرد
هوش مصنوعی: در صبحگاه، آه و نالهام به هیچ جایی نکشید و سرنوشت تلخ و روزگار بیرحم، مرا ناامید کرد.