شمارهٔ ۹۱
هوش مصنوعی: در این شعر به بی‌خردی افراد اشاره شده است که مانند زاغی بی‌فایده می‌افتند و از خوشی‌های زندگی محروم می‌شوند. شاعر می‌گوید که اگرچه کسی میوه‌ای از درخت ببرد، اما اگر آن فرد بی‌خود باشد، به جز درد و نامرادی نصیبی نخواهد داشت. در واقع، این شعر بیانگر این نکته است که بی‌خردی موجب از دست دادن فرصت‌ها و لذت‌ها می‌شود.
آن بی خردی که شوم چون زاغ افتداز گلشن فیض، قسمتش داغ افتد
هوش مصنوعی: کسی که نادان باشد و مانند زاغ به دنبال چیزی بیارزش برود، سرنوشتی تلخ و دردناک خواهد داشت و از نعمتهای زندگی محروم می‌شود.
بر شاخ چو سنگ می زند رهگذریگیرم که فتاد میوه، در باغ افتد
هوش مصنوعی: درختی را تصور کن که میوه‌ای بر روی آن در حال افتادن است و مسافری که به آن درخت نزدیک شده است. به گمان من، این مسافر در گذر خود متوجه میوه خواهد شد و از آن میوه بهرهمند می‌شود.