شمارهٔ ۱۳۰
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که هر سخنی که از انسان خارج می‌شود، باید دارای ارزش و محتوا باشد. اگر سخنان بی‌مایه باشند، افرادی که آن را می‌شنوند، از آن‌ها چیزی به دست نخواهند آورد. همچنین، شاعر به نوعی سیطره و استثمار اجتماعی اشاره می‌کند که در آن افراد از یکدیگر می‌دزدند و به نوعی از آن جملات و معانی بی‌محتوا سوء استفاده می‌کنند. در نهایت این مطلب به طرزی بیان می‌شود که حقایق و حقوق باید به صاحبان واقعی خود بازگردانده شود.
هرگه سخنی برلب اظهار رسدبی مایه عزیزیش، طلبکار رسد
هوش مصنوعی: هر زمانی که سخنی از دهان انسان خارج می‌شود، اگر پایه و اساس قوی نداشته باشد، ارزش و اهمیت واقعی خود را از دست میدهد.
دزدند ز ما و می فروشند به مااین راست بود که حق به حق دار رسد
هوش مصنوعی: ما را می‌دزدند و همان چیزهایی را که گرفتهاند، دوباره به ما میفروشند. این واقعیت است که حق باید به صاحبش برسد.