شمارهٔ ۱۳۳
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از ساقی (نوشندگان) می‌خواهد که باران رحمت خود را ببارد تا بلبل که نماینده‌ی عشق و هنر است، بتواند غزل بخواند. شاعر نگران است که قبل از رسیدن بهار و رونق دوباره باغ، گل‌ها در اثر خزان پژمرده شوند. او می‌خواهد که از رحمت ساقی بهره‌مند شود تا بهار و زندگی دوباره به طبیعت برگردد.
زان پیش که دی آفت بستان گردداوراق گل از خزان پریشان گردد
هوش مصنوعی: قبل از اینکه دیماه بیاید و باغ خراب شود، برگهای گل از پاییز بینظم خواهند شد.
ساقی، تو که ابر رحمتی، رشحه ببارتا بلبل طبع من غزل خوان گردد
هوش مصنوعی: ای ساقی، تو همچون ابر رحمت هستی، از محبت و صفایت برکات خود را نازل کن تا بلبل روح من بتواند شعر و غزل بسراید.