شمارهٔ ۱۵۰
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر حالتی از وصال و عشق عمیق هستند. شاعر به مستان اشاره می‌کند که وقتی در کنار محبوب خود قرار می‌گیرند، تمام چیزهای غیر از او را فراموش می‌کنند. آنها با شهامت و بی‌خیالی از عقل و خرد خود وداع کرده و با محبوب خود در آغوش می‌گیرند. به طور کلی، این اشعار به تجربه‌ای عاشقانه و فراموشی دنیوی اشاره دارند.
مستان لقا چو ارجعی گوش کننداز هر چه جز او بود فراموش کنند
هوش مصنوعی: عشق و دیدار محبوب را چنان که مستان در نشئهاند، همه چیز را فراموش می‌کنند و فقط به او گوش میسپارند.
مردانه وداع خرد و هوش کنندبا شاهد جان، دست در آغوش کنند
هوش مصنوعی: مردان با شجاعت از عقل و فهم خود جدا میشوند و با معشوق خود، که برایشان عزیز است، به آغوش هم میروند.