شمارهٔ ۱۵۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و غم ناشی از فقدان معشوق سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که چقدر زمان را با این احساسات سپری کرده و چگونه این درد مثل شعله‌ای در وجودش می‌سوزد. همچنین اشاره می‌کند که این تجربیات و احساسات، او را به حالتی آینه‌وار دچار حیرت کرده و در نهایت احساس می‌کند که همه چیز را با یک نگاه به یارش سپرده است.
با داغ تو سال و ماه بردیم به سرچون شمع به اشک و آه بردیم به سر
هوش مصنوعی: با داغ و غم فقدان تو، سالها و ماهها را سپری کردیم، مانند شمعی که در اثر گریه و آه، ذوب میشود و به پایان میرسد.
چون آینه از پرتو حیرانیهابا یار، به یک نگاه بردیم به سر
هوش مصنوعی: هنگامی که مانند آینه از نور حیرت و شگفتی با محبوبم برخورد کردم، تنها با یک نگاه به او رسیدم.