شمارهٔ ۱۶۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و عشق سخن می‌گوید. او به معشوقش می‌گوید که خونش به خاطر جفای او ریزد، و از او می‌خواهد که زخمی به جگرش نرساند. همچنین، هشدار می‌دهد که در فنجان عشقش، که به خاطر معشوقش پر از دل‌شکستگی است، مبادا شور و غم بیشتری به نمک عشق او اضافه کند. این شعر نشان‌دهنده احساسات عمیق و درد عشق است.
خونم به کرشمه، ای جفاکیش مریزالماس به زخم جگر ریش مریز
هوش مصنوعی: من دلم برای تو میتپد، ای کسی که به من ستم کردهای. نگذار درد و رنج من، که همچون الماس است، بر زخمهای عمیق من بیفزاید.
در ساغر خون دل که نذر لب توستترسم که شود شور، نمک بیش مریز
هوش مصنوعی: در جامی که از درد قلبم برای لبهای تو آماده کردهام، میترسم که شور شود و نمک زیاد نریزی.