شمارهٔ ۱۸۱
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به یک صوفی اشاره می‌کند که ظاهراً بر اساس تظاهر و ظاهرگرایی عمل می‌کند. او در حالت نااستواری قرار دارد و در ابتدای راه به مشکلاتی برمی‌خورد. دیگران نیز در شرایط سختی قرار دارند و درگیر غرق شدن در مشکلات زندگی هستند. به طور کلی، روح ظاهربینی و ناپایداری در این ابیات مشهود است.
صوفی که بود اساس کارش بر زرقژاژش به دهان، خاک سیاهش بر فرق
هوش مصنوعی: صوفیای که کارش بر پایه فریب و ظاهرسازی است، در واقع از درونش بیپناه و بیمحتواست. در واقع، خاک تیرهای که بر سر اوست نشاندهندهی حقیقت ناچیز اوست.
خضر ره اوا پای سست، در گام نخستنوح دگران و خویش تا گردن غرق
هوش مصنوعی: خضر، که نماد هدایت و دانش است، در شروع مسیرش ناتوان و مضطرب از گامهای نخست است. او در برابر چالشهای بزرگ، خود را در موقعیت مشابه دیگران میبیند و احساس غرق شدن می‌کند، گویی که همه در یک دریا غرق شدهاند. این بیانگر دشواریهای سفر و قرار گرفتن در موقعیتهای خطرناک است.