شمارهٔ ۱۸۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به احساساتی عمیق و دردناک اشاره دارد. او خود را شبیه به لاله‌ای آتشین در تیره‌گی زندگی می‌داند و از داغ دلش که سینه‌اش را چاک کرده، سخن می‌گوید. او از عشق سخن می‌گوید که او را از خود و آرزوهای غیر جدا کرده و به آرامش رسانده است. در پایان، از عشق تقدیر می‌کند و از او شکرگزاری می‌کند.
چون لاله آتشین درین تیره مغاکپیداست مرا داغ دل از سینهٔ چاک
هوش مصنوعی: من همچون لاله‌ای سرخ و آتشین، در این تاریکی و عمق درد، خود را نشان میدهم و تاول دلسوزانم از سینهام نمایان است.
فارغ ز خود، آسوده ز غیرم کردیای غیرت عشق، احسَنَ اللهُ جَزاک
هوش مصنوعی: ای غیرت عشق، تو مرا از خودم بیخبر و از دیگران بینیاز کردهای، خداوند پاداش نیکو به تو عطا کند.