شمارهٔ ۱۸۵
هوش مصنوعی: در این شعر، گوینده از احساسات عمیق خود در عشق سخن میگوید. او و دلش در کار عشق خود غرق شدهاند و از خواستههایشان شرمندهاند. همچنین، در نبود یار و مکان مناسب، تنها و بیپناه ماندهاند و دلشان خراب و رسواست.
پختیم به کار خویش سودا، من و دلشرمنده شدیم از تمنا من و دل
هوش مصنوعی: من و دل از خواستههایمان شرمنده و پشیمان شدهایم، وقتی که به سراغ آرزوهایمان رفتهایم و در تلاش برای رسیدن به آنها غرق شدهایم.
در عشق تو مانده ایم بی یار و دیارتنها من و دل، خراب و رسوا من و دل
هوش مصنوعی: در عشق تو ما تنها و بییار ماندهایم، با دلمان که خراب و رسوا شده است.