شمارهٔ ۱۹۵
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر دربارهٔ تصمیم به ترک بار سنگینی که بر دوش دارد صحبت می‌کند. او می‌خواهد خود را سبک کند تا بتواند به جایی برسد که سایه یک سرو بلند و سرافراز را در کنار خود داشته باشد. او اعتراف می‌کند که از سفر خود امیدی جز برگشتن به راهی که پیموده، ندارد.
بار خودی افکنم، سبکتاز رومتا سایهٔ آن سرو سرافراز روم
هوش مصنوعی: من بار خود را به دوش میزنم و از سر راه دشواریها عبور میکنم تا به سایهی آن درخت بلند و زیبا برسم.
سود از سفر خود نبود امّیدمجز این که ره آمده را باز روم
هوش مصنوعی: از سفر خود هیچ سودی به من نمیرسد، جز اینکه دوباره به جغرافیای گذشتهام برگردم.