شمارهٔ ۲۰۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از سوزش دل خود سخن می‌گوید و می‌گوید که دل آسوده حال دل‌ها برایش دردناک است. او حس می‌کند که بی‌دردی دیگران هیچ تأثیری بر او ندارد و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که هیچ‌کسی نمی‌تواند به او کمک کند و دلش برای افرادی که در جست‌وجوی سلامت هستند، می‌سوزد.
حال دل آسوده دلان سوخت دلمبی دردیِ این بی خبران سوخت دلم
هوش مصنوعی: دلهای آرام و بیخبر از درد و رنج، همواره در حال سوختن و ناآرامی هستند. اما من، بدون هیچ دردی، به خاطر بیخبری این افراد، دلم می‌سوزد.
درد دل هیچکس مرا کار نکردبر حال سلامت طلبان سوخت دلم
هوش مصنوعی: هیچکس نتوانست دردم را بفهمد و این موضوع بیشتر از هر چیز دیگری دل کسانی را که به دنبال سلامتی هستند میآزارد و من را رنج میدهد.