شمارهٔ ۲۲۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دوستان و یارانش یاد میکند که بدون او رفتهاند و او را در تنهایی خود رها کردهاند. او احساس دلشکستگی و بیکسی میکند و به این موضوع اشاره میکند که دوستانش به حال او آسیبدیده توجهی نکردهاند.
یاران عزیز و نور بینایی منرفتند چو هوش از سر سودایی من
هوش مصنوعی: دوستان گرامی و چراغ روشنایی من رفتند، همانطور که از سرم هوش و عقل کنار رفت.
رفتند و گذاشتند با بی کسیماندیشه نکردند ز تنهایی من
هوش مصنوعی: آنها رفتند و مرا با تنهاییام تنها گذاشتند، بدون اینکه به فکر حال و روز بیکسی من باشند.