شمارهٔ ۲۲۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حال و روز غم‌انگیز و ناامید خود در نبود معشوق سخن می‌گوید. او به مضطرب بودن و جسم بیمار خود اشاره کرده و بیان می‌کند که حتی در شرایط سخت و بی‌پناهی، بودن با محبوبش را ارجح می‌داند بر داشتن تاج و تخت پادشاهی. در واقع، عشق و وصال محبوب برای او از هر چیز دیگری مهم‌تر است.
ای بخت نژند در سیاهی بی توتن زار و نزار، چهره کاهی بی تو
هوش مصنوعی: ای سرنوشت بیرحم، در غیاب تو روح و بدن من رنجور و زار است، چهرهام هم چون خاکی بیفروغ و رنگ است.
با تو، سر و پا برهنه در کنج خرابخوشتر که به تخت پادشاهی بی تو
هوش مصنوعی: با تو، حتی اگر در مکان و شرایط نامناسبی باشم، برایم بهتر است تا اینکه بدون تو در مقام و جایگاهی بالاتر باشم.