شمارهٔ ۲۳۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از غفلت و بی‌خبری خود صحبت می‌کند و از خداوند می‌خواهد که او را بیدار و آگاه کند. او از افسردگی و ناراحتی دلش شکایت دارد و به دنبال آرامش و نور در زندگی‌اش است. شاعر احساس می‌کند که سال‌ها از دو جهان دور شده و اکنون به دنبال راهی به سوی حقیقت و ایمان است.
غفلت زده ام، خاطر آگاهم دهافسرده دلم، آه سحرگاهم ده
هوش مصنوعی: دچار غفلت هستم و نیاز دارم که به من یادآوری کنی، همچنین دلم پژمرده است و به آرامش صبحگاهی نیاز دارم.
عمری ست که رو از دو جهان تافته امای قبلهٔ مقبلان، به خود راهم ده
هوش مصنوعی: سالهاست که از این دو جهان دور شدهام، ای مقصود و هدف کسانی که به تو روی میآورند، اجازه بده به خودم برگردم.