شمارهٔ ۲۳۵
هوش مصنوعی: این شعر به نقد انسانی می‌پردازد که به دلیل دوره‌ای از زندگی‌اش دچار گمراهی و دیوانگی شده است. شاعر با تمسخر به او اشاره می‌کند و بر این نکته تأکید می‌کند که به خاطر رفتارهایش، دوستانش شرمنده و دشمنانش خندیده‌اند. در مجموع، شعر به توصیف پستی و سرمستی این فرد و تأثیر آن بر روابط او می‌پردازد.
ای بندهٔ دهرِ دون نواز گندهبا ک..ن خری ساخته، چون خربنده
هوش مصنوعی: ای انسان پست و فقیر، تو که با دست خودت مثل یک خر زندگیات را سامان دادهای.
از پستی و سرمستی و دیوانگیتدشمن در خنده، دوستان شرمنده
هوش مصنوعی: پستی و افتادن در ناراحتی و همچنین خوشحالی و دیوانگی تو باعث شده است که دشمنان در حال خندیدن باشند و دوستانت در عذاب و شرمندگی به سر ببرند.