شمارهٔ ۲۳۷
هوش مصنوعی: شاعر از محبوب خود میخواهد که چه چیزی باعث خوشحالی او میشود و چگونه میتواند دل شکستگیاش را ترمیم کند. او اعتقاد دارد که مرگ تنها به فراموشی محبوب مربوط میشود و حتی پس از مرگ میخواهد در یاد او زنده بماند.
جانا چه بود که خاطری شاد کنیوز لطف، دل خرابی آباد کنی
هوش مصنوعی: عزیزم، چه چیزی باعث شد که یاد تو باعث خوشحالی من شود و با مهرت، دل شاداب و رنجیدهام را سرشار از امید کنی؟
مرگی نبود غیر فراموشی تودر خاک شوم زنده، گرم یاد کنی
هوش مصنوعی: تنها چیزی که موجب مرگ من میشود، فراموشی توست. اگر فراموشم کنی، در گور هم زنده نخواهم ماند، اما اگر یادم کنی، هنوز زندهام.