شمارهٔ ۲۵۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت شراب و تاثیر آن بر زندگی اشاره می‌کند. او به ساقی (آورنده شراب) می‌گوید که مانند لاله‌ای در خون نشسته‌اند و از مشکلات و رنج‌های زندگی خسته شده‌اند. همچنین، او به امید نجاتی از وضعیت بد خود اشاره می‌کند و به نوعی از سختی‌های ناشی از اعتیاد به افیون ابراز نارضایتی می‌کند.
از می، لب غنچه گشت گلگون ساقیچون لاله نشسته ایم در خون ساقی
هوش مصنوعی: ساقی، با می خود لب غنچه را به رنگ سرخ درآورد و ما همچون لاله، در خون و عشق او نشستهایم.
اقبال تو می دهد ز ادبار نجاتتنگ آمدم از نکبت افیون ساقی
هوش مصنوعی: فرصتی که به تو داده میشود، از بدبختی نجات میبخشد. من از عواقب تلخ زندگی خسته و دلسرد شدهام.