شمارهٔ ۲۵۷
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به ناله و غم خود اشاره می‌کند و از بیان احساسات سخن می‌گوید. او از کسی می‌خواهد که به جای درون‌گرایی و سکوت، خود را به جمع آزاداندیشان بکشاند و به رشد و شکوفایی بپردازد. در واقع، او به تحولی از حالت خاری به غنچه و شکوفه اشاره می‌کند.
خاموش حزین که گفتنی ها گفتیبا مثقب کلک خویش درها سفتی
هوش مصنوعی: ای غمگین خاموش، تو آنچه باید میگفتی، گفتی و با قلم خود درها را محکم نمودهای.
اکنون خود را به کوی آزادان کشخاری بودی، غنچه شدی، بشکفتی
هوش مصنوعی: اکنون خود را به محله آزادگان ببر، تو که لکهای از درد و رنج بودی، حالا به شکوفهای زیبا تبدیل شدهای.