شمارهٔ ۲۶۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به محبوب خود اشاره می‌کند که زیبایی همچون بنفشه و نسرین دارد. او به معشوق خود می‌گوید که با چشم‌های غمزده‌اش دل و دین او را تحت تأثیر قرار داده است. شاعر همچنین به ظلم و بی‌عدالتی اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ‌کس نباید اشک‌های عاشق را پاک کند، به ویژه وقتی که معشوقش دستش به خون عشق او آغشته است.
ای آنکه بنفشه زیب نسرین داریصد رخنه ز غمزه در دل و دین داری
هوش مصنوعی: ای کسی که زیبایی بنفشه و نسرین را داری و با نگاه خود دل و دین را میشکنی، به خوبی میدانی که تأثیر چشمانت چقدر عمیق است.
ظلم است که اشک بوالهوس پاک کنددستی که ز خون ما نگارین داری
هوش مصنوعی: نمیتوانیم انتظار داشته باشیم که کسی که خود به ما آسیب زده و دستش به خون ما آغشته است، با اشک‌های ما پاکیزه شود و به نوعی بخشایش یابد. این ظلمی بزرگ است که از او توقع چنین رفتارهایی داشته باشیم.