شمارهٔ ۱
هوش مصنوعی: این شعر به ناامیدی و دوری از وفا اشاره دارد. شاعر از بیگانگی و نداشتن ارتباط با آشنایان صحبت می‌کند و به بی ثمر بودن و نازایی درختان خود، نمادی از احساسات و وضعیت خود، اشاره می‌کند. او خود را به یک شاخه خشک شبیه می‌داند که از دیگران می‌خواهد که او را ببخشند.
بر رخ چه درگشاید، بیگانهٔ وفا راچشمی که می نبیند دیدار آشنا را؟
هوش مصنوعی: چطور میتوانی به کسی وفادار باشی که چشمش به روی آشنایی که میشناسد بسته است؟
نخل فسرده ی ما، نه سایه نه ثمر داشتما شاخ خشک بیدیم، معذور دار ما را
هوش مصنوعی: درخت نخل پژمرده ما نه سایهای دارد و نه میوهای میدهد. ما هم مانند شاخهای خشک درخت بید هستیم، لطفاً ما را ببخشید.