شمارهٔ ۹
هوش مصنوعی: در این اشعار، نویسنده از نابودی زیبایی و خوشبویی باغ بهشت صحبت می‌کند و به تضاد بین زیبایی (طره عطرآگین) و نابودی آن اشاره می‌کند. همچنین، با ذکر درد و رنجی که ناشی از سرنوشت ناگوار است، سوالی از بی‌کسی می‌پرسد که آیا کسی می‌تواند برای تغییر سرنوشت کاری کند یا خیر. این اشعار تجلی‌گر اندوه و حسرت نسبت به آنچه که از دست رفته است، می‌باشد.
دادی به باد، طره عنبر سرشت راکردی کساد، نکهت باغ بهشت را
هوش مصنوعی: تو زیبایی و لطافت خود را به باد دادی و باعث شدی که عطری مانند عطر باغ بهشت، بیخود و بیارزش شود.
سر، شمع سان ز داغ به آتش که می دهد؟آیا کسی چه چاره کند، سرنوشت را؟
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که سرنوشت و تقدیر هر شخص مانند شمعی است که در آتش میسوزد و داغی را احساس می‌کند. آیا کسی می‌تواند برای این درد و رنج چارهای بیندیشد؟ در واقع، شاعر به ناتوانی انسان در تغییر سرنوشت خود اشاره می‌کند و حس ناامیدی از چارهجویی در برابر تقدیر را بیان می‌کند.