شمارهٔ ۱۰
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر از عواطف عمیق خود پس از جدایی از معشوق سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که بی‌تابی و اشک‌هایش همچون باران بی‌وقفه بر او می‌ریزد و حالتی از غم و اندوه او را فراگرفته است. در واقع، این اشک‌ها به شدت و به‌طور مداوم مانند ابرهایی که به دریا می‌ریزند، جاری هستند.
چنان افشاند چشمم، بی‌تو، اشک بی‌محابا راکه ابر امشب، غلط هردم به دریا می‌کند ما را
هوش مصنوعی: چشم من به قدری بی‌تاب و پر اشک شده است که انگار ابرها در این شب، هر لحظه ما را به دریا می‌برند.