شمارهٔ ۱۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از قدرت و اراده خود به عنوان "سلطان همت" یاد می‌کند که از دنیا و مشکلاتش فاصله گرفته است. او به ظلم و ناعدالتی در جامعه اشاره می‌کند که همگان را به یک اندازه نمی‌سنجد، چه هشیار و چه مست. همچنین، شاعر به دشواری‌هایی اشاره می‌کند که پر کردن خالی‌های زندگی را سخت می‌کند و در نهایت به حقارت دنیاپرستی و ارزش‌های ناپایداری که در دنیا وجود دارد، انتقاد می‌کند.
سلطان همّتم، ز جهان شسته دست راچون سیل، پشت پا زده ام خاک پست را
هوش مصنوعی: عزم و ارادهام را همچون سلطانی برتر از جهان قرار دادهام و به همین خاطر، تمام چیزهای کمارزش را کنار گذاشتهام و از آنها دوری کردهام.
انصاف، کار محتسب روزگار نیستیکسان کند معامله، هشیار و مست را
هوش مصنوعی: انصاف کار کسی نیست که در مقام قضاوت قرار دارد، زیرا او نمیتواند به طور یکسان با انسانهای هشیار و مست رفتار کند.
مشکل که پر کند ز تهی کاسگی حزیناین مشت خاک، دیده دنیاپرست را
هوش مصنوعی: زیباییها و لذتهای دنیا نمیتوانند درد و خلأ درون فرد را پر کنند، چون تنها یک مشت خاک نمیتواند جان و روح انسان را سیراب کند.