شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق خود اشاره می‌کند و برای توصیف احساساتش از تصاویری شاعرانه استفاده می‌کند. او می‌گوید که اگر به عشق خود برسد، چهره‌اش را روشن می‌کند و از اشک‌هایش چراغی برای زیبایی او می‌سازد. همچنین، او خود را راهنمایی برای عاشقانی می‌داند که در جستجوی عشق‌اند و به بوسه بر لب معشوق اشاره می‌کند. در پایان، با ابراز حسرت به زیبایی معشوق، به درد و رنج دل خود اشاره می‌کند.
خوش آنکه غازه گر آیم رخ فرنگ تو رازخون دیده فروزم، چراغ رنگ تو را
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که اگر به او بیفتم، صورت زیبا و رنگارنگ تو را با اشک چشمانم روشن کنم.
دلیل مقصد آوارگان عشق منمنشان بوسه گذارم، دهان تنگ تو را
هوش مصنوعی: من دلیلی برای هدف آوارگان عشق هستم و نشانهای از بوسهام را در دهان تنگ تو میگذارم.
شکستت ای چمن آرای آرزو مرسادکه مومیایی دل کرده اند، سنگ تو را
هوش مصنوعی: ای چمن که مانند آروزی من زیبایی، دیگر نمیتوانی به من برسی، زیرا دل من مانند مومیایی شده و سنگ تو را میفشارد.