شمارهٔ ۲۵
هوش مصنوعی: شاعر با احساساتی عمیق و غمگین از گریه و ناله‌های خود صحبت می‌کند. او به زیبایی غزال در خواب بهار اشاره می‌کند و بوی خون تازه از گلشن به مشامش می‌رسد. همچنین، به تعبیری، از بوسیدن غنچه‌ای که دستش را گستاخانه در اختیار دارد، یاد می‌کند. این مضامین نشان‌دهنده‌ی عشق و درد و زیبایی‌های زندگی‌اند.
هجوم گریهٔ تلخ و خروش ناله های منشکر خواب بهاران شد، غزال شیر مستش را
هوش مصنوعی: بغض و ناله‌های دردناک من باعث شده که این خواب شیرین بهار به یاس تبدیل شود. غزال زیبای مست، در این حال غمناک، همچنان در خاطر من هست.
زگلشن بوی خون تازه دل بر دماغم زددهان غنچهٔ گستاخ، بوسیده ست، دستش را
هوش مصنوعی: از باغ، بوی خون تازه به مشامم رسید و دهان غنچهٔ جسور، دستش را بوسیده است.