شمارهٔ ۲۶
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت فردی می‌پردازد که چشم‌ها و مویش را بسیار زیبا و حیرت‌انگیز توصیف می‌کند. شاعر می‌گوید که هیچ کس نمی‌تواند به خوبی او جلوه‌گری و زیبایی شخص را درک کند و از زیبایی او، مانند سنبل و موی افشان، چیزی جز شگفتی نمی‌بیند. او همچنین از درک و فهم خود نسبت به جذابیت‌های ظاهری می‌گوید و به سختی می‌تواند زیبایی مژگان دختری که به خواب رفته است را درک کند. در نهایت، شاعر از عمق زیبایی فرد سخن می‌گوید که فراتر از آنچه دیده می‌شود، می‌باشد.
کدامین دیده سازد سرمه، گرد جلوه گاهش را؟که چشم انتظار از نقش پا بیش است راهش را
هوش مصنوعی: کدام یک از چشم‌ها می‌تواند زیبایی او را ببیند؟ زیرا چشمی که منتظر است، از اثر پاهای او بیشتر به راه او توجه دارد.
به غیر از سنبل آن جعد مشک افشان نمی باشداگر گلدسته ای، لایق بود طرف کلاهش را
هوش مصنوعی: غیر از سنبل، که نماد زیبایی و عطر است، هیچ چیز دیگری به خوبی موهای پر از عطر و زیبای او نیست. اگر بخواهید چیزی را در گلدسته قرار دهید، فقط کلاه او شایسته چنین جایی است.
سخن فهمی چو من از موشکافان بر نمی خیزدچرا در سرمه خوابانده ست، مژگان سیاهش را؟
هوش مصنوعی: کسی که مانند من به عمق و ظرافت سخن پی میبرد، نمی‌تواند به سادگی از دیگران یاد بگیرد؛ چرا که او در خواب و آرامش، مژگان سیاهش را مخفی کرده است.