شمارهٔ ۳۰
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و دردهای گذشته اشاره دارد. شاعر از خمیده شدن قامت خود در طول سال‌ها سخن می‌گوید و به زیبایی و شکوهی که در چهره‌اش باقی مانده اشاره می‌کند. او به چرخش زمان و تأثیر آن بر زندگی و هویت انسان می‌پردازد و بر این نکته تأکید می‌کند که نقص‌های انسانی در واقع به کمال‌ها منجر می‌شود. همچنین از سکوت و درد ناشی از ذلت و نداشتن سوالاتی پیرامون زندگی و سرنوشت خود صحبت می‌کند.
قامت شده‌ست خم، من دیرینه سال راباید به روی تیغ تو دید، این هلال را
هوش مصنوعی: قامت من خم شده و باید با وجود همه سال‌ها و تجربهها، به خاطر تو و زیباییات، چهرهام را به سوی تیغ تو بگردانم.
چرخی که کاست، وقت تمامی، هلال راکی نقص شان ما ننماید کمال را
هوش مصنوعی: زمانی که چرخ زمان به پایان میرسد، آیا هلال که نماد کمال است، نقص ما را نشان نمیدهد؟
مهر خموشیم، سپر زخم ذلت استبا دست رد چه کار لب بی سؤال را؟
هوش مصنوعی: در سکوت عشق، محافظی برای جلوی زخمهای ناچاری است. با دست رد کردن، چه فایدهای به لب بیسوالی دارد؟