شمارهٔ ۳۴
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از گم کردن آرامش و سرنوشت خود سخن می‌گوید. او به دنبال نشانه‌ای از جاده‌ای است که دریای تپش قلبش را نشان می‌دهد. در هر باغ و گلشن که وارد می‌شود، صدای بلبلان را می‌شنود که نازکتر از گل‌ها به آواز می‌خوانند. همچنین، او اشاره دارد که عقل و منطق نمی‌توانند او را از عشق و جنون دور کنند، زیرا یاد غزالان عاشق همیشه در ذهن اوست. این اشعار به تمایلات عمیق احساسی و جستجوی عشق و آرامش اشاره دارند.
از آن روزی که گم کردم، سراغ آرمیدن رانشان جاده دانم، موج دریای تپیدن را
هوش مصنوعی: از زمانی که گم شدم و آرامش را پیدا نکردم، نشانههای جاده را میشناسم و حالا برایم تپش قلب مثل موجهای دریا شناخته شده است.
به هر گلشن که بگشایم لب رنگین نوا، بلبلکند نازکتر از گل، پرده گوش شنیدن را
هوش مصنوعی: در هر باغی که وارد میشوم و آواز دلنشینی را سر میدهم، بلبل با ناز و لطافت بیشتری از گل، گوش شنیدن را نوازش میکند.
نسازد شهربند عقل، صید حلقهٔ داممغزالان یاد دارند از من مجنون رمیدن را
هوش مصنوعی: اگر شهر عقل نتواند شکلی به خود بگیرد، غزالان به یاد دارند که من مجنون چگونه از دام فرار کردهام.