شمارهٔ ۴۲
هوش مصنوعی: این شعر به تامل درباره خواسته‌ها و آرزوهای انسان می‌پردازد. شاعر به محدودیت‌های دنیا اشاره می‌کند و می‌گوید که کسی که از دنیا بریده و به حقیقت نزدیک شده، به راحتی به آرزوهایش نمی‌رسد. در مواجهه با چالش‌ها و سختی‌ها، همچون کوهی مستحکم است و از ترس و وحشت نمی‌هراسد. همچنین به انتقاد از کسانی می‌پردازد که به راحتی دروغ می‌گویند و حقیقت را نمی‌شنوند. در کل، شعر به جستجوی حقیقت و پایداری در برابر مشکلات اشاره دارد.
آمال کوته است ز دنیا بریده راکی می رسد کفد، غزال رمیده را؟
هوش مصنوعی: آرزوهای کسی که از دنیا جدا شده و دل به آن نمیسپارد، به اندازهی کسی که به دنبال غزالی فراری است، محدود و ناچیز است.
در رهگذار سیل، بود استوار کوهوحشت حریف نیست، من آرمیده را
هوش مصنوعی: در مسیر تند و خطرناک که مانند سیل در حال حرکت است، کوه استواری وجود دارد که از وحشتها مصون مانده و نمیتوان با آن مقابله کرد؛ من هم در این شرایط آرام و بیدغدغه هستم.
گوش گران، علاج لب یاوه گو کنداین پنبه در خور است دهان دریده را
هوش مصنوعی: گوش سنگین و بیاعتنا، راهی برای درمان زبان بیفایده و سخنان بیمعنی است. این پنبه به درد کسی میخورد که دهانش بینظام است و به سخنانی که نباید می‌گوید.