شمارهٔ ۵۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از لحظه‌ای زیبا و دلنشین صحبت می‌کند که با نرمی و محبت بر سر فردی خاکسار و بی‌ادعا حاضر می‌شود و غبار محنت و رنج او را از دوش‌اش برمی‌دارد. این تصویر زمینه‌ای از محبت و عشق به انسان‌ها و تلاش برای کمک به یکدیگر را به نمایش می‌گذارد.
خوش آن ساعت که، بر بالین خرامی، خاکساری رابه باد دامنی، از خاک برداری غباری را
هوش مصنوعی: ساعتی خوش است که تو بر بالین بیایی و با دامنت گردی را از خاک برحسته کنی و خاکساری را به یاد داشته باشی.