شمارهٔ ۵۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از زیبایی و جذابیت معشوق خود سخن می‌گوید و می‌پرسد چرا چنین زیبایی او را که به طور عمیق تحت تأثیر قرار داده، آزار می‌دهد. او اشاره به زحماتی دارد که برای رسیدن به محبوبش متحمل شده و ابراز می‌کند که عشق او مانند شمعی در آتش است. همچنین به بلبل اشاره می‌کند که در سکوت و خاموشی‌اش، زیبایی را در نفس خود دارد و زمانی که به سخن می‌آید، زیبایی کلماتش نیز به جذابیت معشوقش می‌افزاید.
از سر من چرا کشد، سرو قد تو پای راخاک ره تو کرده ام، فرق سپهرسای را
هوش مصنوعی: چرا از من دور میشوی؟ من به خاطر تو، به خاک پای تو احترام گذاشتهام و تفاوت بین من و آسمان را فراموش کردهام.
شعله به خس نمی کند، اینهمه سرگران وشیتا به کی از کفم کشی، دامن کبریای را؟
هوش مصنوعی: شعله از خس (علف خشک) آسیب نمیبیند و این همه نگران و پریشان شدن چه فایدهای دارد؟ تا کی میخواهی دامن بزرگ من را از دست بدهی؟
سرمهٔ خامشی دهد، بلبل خوش نوای راچون به سخن درآورم، خامهٔ مشکسای را
هوش مصنوعی: وقتی که بخواهم بلبل خوش صدا را به سخن وادار کنم، سرمهٔ سکوت به او میدهم و قلمی نرم و لطیف را به کار میگیرم.