شمارهٔ ۶۲
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جذابیت چهره معشوق اشاره دارد و بیان می‌کند که دل شاعر تحت تأثیر این زیبایی قرار گرفته است. باده فروش به عنوان نمادی از خوشی و عشق، دل را می‌فریبد. همچنین، گویی که جبین معشوق باعث می‌شود سخنان شاعر شیرین و دلنشین شوند و تلخی‌ها با نگاه‌های وی تبدیل به شیرینی می‌شوند. به طور کلی، شعر به احوال دل و تاثیری که زیبایی معشوق بر آن دارد، پرداخته است.
از عکس رخش باده فروش است دل ماآیینهٔ آن رهزن هوش است دل ما
هوش مصنوعی: دل ما به خاطر زیبایی چهرهٔ معشوق، مانند آینهای است که عکس آن را نشان میدهد و همچنین این دل ما به دلیل عشق و شیداییاش، به نوعی مانند دزدِ عقل و خرد است.
از سطر جبینش، سخنم شد شکرآگینتلخی چش آن چشمهٔ نوش است دل ما
هوش مصنوعی: از روی پیشانی او، کلامم پر از شیرینی شده است، اما تلخی چشم او مانند چشمهٔ نوش، دل ما را آزار میدهد.