شمارهٔ ۶۶
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساس عمیق و غم ناشی از گریه و اندوه می‌پردازد. شاعر به تصویرگری از تأثیر گریه می‌پردازد و می‌گوید که خاک و زمین به خاطر اندوه ما نرم و شبیه به سیماب شده، و دیگر نمی‌توان غم و درد را به راحتی بر دوش دیگران منتقل کرد. در نهایت، شاعر از نتایج و تأثیرات گریه بر دل‌ها و احساسات توصیف می‌کند، حتی می‌گوید که دل سنگین و بی‌احساس بتان نیز در برابر زاری ما نرم می‌شود.
خاک آسوده، چو سیماب شد ازگریهٔ ماآستین، حلقهٔ گرداب شد از گریهٔ ما
هوش مصنوعی: خاک به خاطر گریههای ما آرامش خود را از دست داده و مانند جیوه بیقرار شده است. دستی که ما را در بر میگیرد، به دلیل اشکهایمان مانند گردابی به هم ریخته و نامنظم شده است.
آنقدر نیست که بر دیدهٔ دشمن ریزیمخاک این غمکده نایاب شد، ازگریهٔ ما
هوش مصنوعی: ما آنقدر قدرت نداریم که بخواهیم بر چشم دشمنان خود غم و اندوهمان را بپوشانیم، چون این جای غم دیگر به شدت از گریههای ما پر شده است و دیگر نمی‌توان آن را نادیده گرفت.
چه عجب گر فلک، از زاری ما گردد نرم؟دل سنگین بتان، آب شد از گریهٔ ما
هوش مصنوعی: چه چیز عجیبی است اگر آسمان به خاطر درد و ناراحتی ما نرم و آرام شود؟ دلهای سخت و سنگی بتها هم از اشکهای ما نرم شود و به حالت آب درآید.