شمارهٔ ۶۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از شورش و ناآرامی دل دیوانه‌اش سخن می‌گوید و به تلخی و غم ناشی از این وضعیت اشاره می‌کند. او از زیبایی و جذابیت‌هایی که در زندگی‌اش وجود دارد، صحبت می‌کند و به شراب آتشین و لذت‌بخش اشاره‌ای می‌کند که در جمع دوستان و در محفل شادی می‌نوشد. این محفل به نوعی تسکینی برای دل پرشور اوست و پیمانه‌ای که می‌بوسد، نمادِ لحظات شیرین و گذرای زندگی است.
مپرس از شورش صحرای دل دیوانهٔ ما رانمک سایی بود در دیده کار، افسانهٔ ما را
هوش مصنوعی: از آتش عشق و شور و شوق دل دیوانهام نپرس، زیرا که اشکهای من تنها تلطیفی بر درد و افسانهای از داستان عشق من است.
شراب آتش آلودی، حریفان در قدح دارمدر این محفل که می بوسد لب پیمانهٔ ما را؟
هوش مصنوعی: در این محفل، من شرابی گرم و پر شور دارم و همراهانی که در کنارم هستند، ولی چه کسی میتواند به زیبایی و اهمیت شرابی که در دست دارم، لب بزند و آن را بنوشد؟