شمارهٔ ۸۷
هوش مصنوعی: این شعر به نوبه خود از غم و آشفته‌حالی سخن می‌گوید. شاعر به تصویر کشیدن حال و روز خود، به سنبل‌هایی در گلستان‌ها اشاره می‌کند که مانند او آشفته نیستند. او احساسات خود را به طرز عمیق‌تری بیان می‌کند و نشان می‌دهد چگونه پروانه و بلبل هم در خاموشی و در پی عشق، درد دل خود را بیان می‌کنند. همچنین اشاره می‌کند که عشق او، با داغی شبیه به نمک، باعث افزایش شور و شوق در دل محبوبان شده و اگر لیلی به قلب او راه نمی‌یابد، مجنون بیهوده در بیابان‌ها سرگردان نمی‌شود. در کل، این اشعار بیانگر عواطف عمیق و جستجوی عشق و معشوق است.
آشفته چو من نبود، سنبل به گلستان‌هاشوریده سرم دارند، این طرّه پریشان‌ها
هوش مصنوعی: هیچکس به اندازه من آشفته و پریشان نیست. گلابیها در باغها، موهایم را به هم ریختهاند و به حالتی دیوانهوار در آمدهاند.
شرح غم دل گوید، پروانه به خاموشیبلبل به چمن سنجد، این پرده به دستان‌ها
هوش مصنوعی: پروانه در سکوتش از درد دلش صحبت می‌کند و بلبل در باغ به سنجد اشاره می‌کند، این پرده (مقنعه) در دستان این دو زیبایی را به تصویر میکشد.
شور لب محبوبان، افزود ز عشق منحق نمکی دارد، داغم به نمکدان‌ها
هوش مصنوعی: شور و حال لبهای محبوبان، عشق من را شدت بخشیده و این عشق به مانند نمک، زخمهایم را بیشتر می‌کند.
لیلی‌کدهٔ دل را، گر راه نکردی گمبیهوده نمی‌گشتی، مجنون به بیابان‌ها
هوش مصنوعی: اگر به قلب و احساساتت توجه نمیکردی و در پی یافتن راهی برای رسیدن به عشق نمیرفتی، مجنون بیهوده در بیابان‌ها سرگردان نمیشد.