شمارهٔ ۱۰۱
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به حال و هوای احساسی و ناامیدی اشاره می‌کند. او از صبر خود و سنگینی دلهره‌هایش سخن می‌گوید و یادآوری می‌کند که چقدر احساساتش تحت تاثیر لبخند کسی بوده است. همچنین، به یاد دوران گذشته‌ای می‌افتد که در آن بی‌توجهی و نادیده گرفتن مشکلات رایج بوده است.
تاراج صبر، دور نگاهش رواج داشتوبرانه های دل، چقدرها خراج داشت
هوش مصنوعی: صبر من به هم ریخت و در برابر نگاهش، همه چیز رونق داشت. قلب من هم چه هزینهها و دردسرهایی را تحمل کرد.
از نوشخند بوالهوس، امّیدوار شدیاد زمانه ای که، تغافل رواج داشت
هوش مصنوعی: از لبخند فریبنده و جذاب او، به یاد روزگاری افتاد که در آن بی‌توجهی و غفلت بین مردم رایج بود.