شمارهٔ ۱۰۲
هوش مصنوعی: اشعار به توصیف حال و هوای عاشقانه و ناامیدی می‌پردازد. شاعر از خیالی درباره معشوقش سخن می‌گوید که وعده‌هایش را فراموش نکرده و در عشقش وفادار مانده است. او به صبح وصالی اشاره دارد که به خاطر وفایی که به وعده‌ها داشته است، چشم‌هایش روشن شده است. احساسات عاطفی و عمیق عشق در این شعر مشهود است.
دامن فشاند و شمع مزارم به باد داشتگویا همان شکایت عاشق به یاد داشت
هوش مصنوعی: او دامن خود را به هوا انداخت و شمع مزارم در باد بود؛ به نظر میرسد که همان شکایت عاشق را به خاطر سپرده است.
چشم سفید گشته، مرا صبح وصل شداز بس وفا به وعده او اعتماد داشت
هوش مصنوعی: چشم من روشن و پر از شادی شده، چون صبحی که به وصالم رسیدم، به خاطر وفای او به وعدهاش به او اعتماد کرده بودم.