شمارهٔ ۱۱۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساس تنهایی و درد عمیق خود اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که مانند شمع بی‌دلیل نمی‌سوزد، بلکه رنجش ناشی از زیبایی و محبوبی است که در دسترسش نیست. او همچنین به تقدس و ارزشی که خاک پای او دارد اشاره می‌کند و می‌گوید که دیگر شرایط برای قدم گذاشتن به آنجا وجود ندارد و باید در حسرت بماند.
چون شمع، بی سبب نفسم جانگداز نیستداغم که حسن لاله رخان، دلنواز نیست
هوش مصنوعی: من به مانند شمعی هستم که بدون دلیل، جانم را به درد میآورد. غم من از این است که زیبایی چهرهی تو، دلنشین و تسلا بخش نیست.
یک ره به تربتم قدمی می توان گذاشتمن خاک راه گشته ام، این وقت ناز نیست
هوش مصنوعی: یک بار میتوانی بر سر مزارم قدم بگذاری، من دیگر خاک زمین هستم و در این لحظه حال و هوای ناز و عیادت ندارم.