شمارهٔ ۱۱۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که اگر مخاطب نتواند به عمق غم و درد او پی ببرد، او نیز تمایلی به بیان احساساتش ندارد. همچنین او بیان می‌کند که زیبایی و آرایش کلام به تنهایی برایش اهمیت ندارد و اصل مطلب عمق معنا و احساسات درونی است. در واقع او از اهمیت درک واقعی احساساتش سخن می‌گوید و برتری ظاهر را بی‌اهمیت می‌داند.
مستمع گر نکند فهم، غم اینم نیستسیر چشم سخنم، رغبت تحسینم نیست
هوش مصنوعی: اگر شنونده نتواند منظور من را درک کند، برایم مهم نیست؛ فقط نگاههایم به سخنام است و از ستایش دیگران چیزی نمیخواهم.
زاده ی دل، همه حوران بهشتی نسبندذوق آرایش گفتار، در آیینم نیست
هوش مصنوعی: تمام زیباییهای بهشتی و حوریها، از دل من سرچشمه میگیرد و نیازی به آرایش کردن کلام ندارم، چون در روش و رویهام این چیزها جایی ندارد.