شمارهٔ ۱۲۴
هوش مصنوعی: این شعر به حسرت و جستجوی معشوق اشاره دارد. شاعر در دل خود نوعی درد و داغ عمیق را احساس می‌کند و به دنبال پاسخ این سوال است که این حس عمیق و نوری که در دلش وجود دارد، از کجا آمده است. او به شدت منتظر و چشم‌به‌راه است و در عین حال، معشوقش را که مردمک چشمش است، در حالتی از غیبت و دوری می‌بیند. شاعر با بیان زیبایی‌های شعر، احساسات عمیق خود نسبت به معشوق را به تصویر می‌کشد.
این داغ دلفروز ندانم چراغ کیست؟وین چشم غوطه ور شده در خون، ایاغ کیست؟
هوش مصنوعی: این زخم سوزان را نمیدانم که چه کسی به دل من گذاشته است و این چشمی که در خون غوطهور است، متعلق به کدام شخص است؟
در راه انتظار، سفید است دیده هاتا شورپستهٔ تو، نمکسای داغ کیست؟
هوش مصنوعی: در مسیر انتظار، چشمانم روشن و بینهایت منتظر است. چه کسی میتواند نمک داغ عشق تو را بچشد؟
با آنکه یار مردمک دیدهٔ من استنظّارهٔ گسسته عنان، در سراغ کیست؟
هوش مصنوعی: یار من که مرکز نگاه من است، حالا که او در دسترس نیست، به دنبال کدامین کیستم؟