شمارهٔ ۱۲۳
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و لذت‌های شب و صبح می‌پردازد. شاعر به بررسی احساسات و تصورات خود در مورد عشق و زیبایی‌های طبیعت می‌پردازد و از ویژگی‌های خاص گل‌ها و دیگر نمادهای زیبایی سخن می‌گوید. کل شعر به اهمیت و دلنشینی لحظات عاشقانه و زیبایی‌های طبیعی اشاره دارد، در حالی که سوالاتی در مورد هویت و معانی آن‌ها مطرح می‌شود.
بی باده سیه مست، شب از یاسمن کیست؟فیض سحر از سینهٔ گل پیرهن کیست؟
هوش مصنوعی: در اینجا سوال شده که در غیاب شراب، چه کسی میتواند شب را زیبا و خوشبو کند؟ و همچنین، در دل گل کهنسال، چه چیزی میتواند صبحگاهان را تازه و روحافزا درست کند؟
نظّاره، خیال کِه در آغوش کشیده ست؟حیران نگهی، آینه دار بدن کیست؟
هوش مصنوعی: کیست که در آغوشش خیال و رویای زیبا را در دست دارد؟ من حیران و سرگردان هستم، و نمیدانم که آینهدار و نمایانگر وجود کیست؟
شد صفحهٔ من، جزیه ستان ورق گلاین مشک تر از ناف غزال ختن کیست؟
هوش مصنوعی: صفحهٔ زندگی من به رنگ زرد و فرسوده درآمده است، به مانند خاصیتی که بر روی ورق گل، موجود است؛ آیا کسی میتواند بگوید که این مشک خوشبو، که از زیبایی ناف غزالی از ختن سرچشمه میگیرد، چیست؟