شمارهٔ ۱۴۱
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف درد و رنجی می‌پردازد که به واسطه زهد و خودسازی ایجاد می‌شود. آتش زهد، مانند آتش پاک‌کننده‌ای است که وجود انسان را از زشتی‌ها پاک می‌کند. شاعر همچنین از صبر و استقامت در برابر بدی‌ها و ناپاکی‌های دیگران سخن می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که همچون بلبل که در بهار و هنگام شکوفایی گل، با دشواری‌ها کنار می‌آید، انسان نیز باید با سختی‌ها سازگار باشد.
مریض زهد را آن روی آتشناک می‌سازدکه آتش خار را، از هستی خود پاک می‌سازد
هوش مصنوعی: نیکوکاری و پرهیزگاری میتواند انسان را به دنیای دیگری ببرد و او را از دنیای مادی و مشکلات زندگی پاک کند، همانطور که آتش، خارهای زاید را میسوزاند و از بین میبرد.
به راهش با جفای ناکسان دارم شکیباییکه بلبل تا گل آید، با خس و خاشاک می‌سازد
هوش مصنوعی: در مسیر زندگی، با ناملایمات و بیرحمیهای دیگران صبر و استقامت دارم، زیرا بلبل برای آمدن گل، به ناچار با علف و خار کنار می‌آید.