شمارهٔ ۱۶۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از قدرت بیان و زبان خود سخن می‌گوید. او می‌نویسد که زبانش مانند شمعی است که روشنی می‌بخشد و داستان‌ساز انجمن‌ها می‌شود. همچنین، به خاطر یادآوری افکار و خاطراتش، احساس حسادت به زیبایی طبیعت و چمن‌ها را دارد. به طور کلی، شعر بیانگر دغدغه‌های فکری و زیبایی بیانی شاعرانه است.
لب گویای من چون شمع، مقراض سخن‌ها شدزبان روشنم، افسانه‌ساز انجمن‌ها شد
هوش مصنوعی: زبان من مانند شمع، درخشندگی و روشنی دارد و با بیانم، داستانهایی را برای جمعها روایت میکنم.
ز بس سر می‌زند ز اندیشه‌ام، یاد خط سبزشز نقش پای کلکم، صفحه‌ها رشک چمن‌ها شد
هوش مصنوعی: از شدت فکر و خیال من، یاد آن خط سبز که به جا مانده از پای قلمم است، باعث شده که ورقها و صفحات به زیبایی چمن‌ها جلوه کنند و به آنها حسادت ورزند.