شمارهٔ ۱۷۴
هوش مصنوعی: در این چند بیت شاعر از کسی می‌پرسد که چه کسی می‌تواند معضلات دیگران را حل کند و نگرانی‌ها را برطرف کند. او همچنین بر این نکته تأکید می‌کند که سرنوشت و تقدیر نمی‌توانند به آسانی مشکلات را حل کنند. شاعر به خود و غرورش اشاره می‌کند و بیان می‌کند که هیچ چیز نمی‌تواند او را تحت تأثیر قرار دهد، حتی اگر دنیا بخواهد او را به زحمت بیاندازد.
آن کیست تا ز کار کسی عقده واکند؟تقدیر نی به ناخن مشکل گشا کند
هوش مصنوعی: چه کسی می‌تواند مشکل دیگران را حل کند؟ سرنوشت هیچگاه به سادگی برطرف نمیشود.
بر چشم مهر و مه ننهد پای، غیرتمگردون گر استخوان مرا، توتیا کند
هوش مصنوعی: اگر عشق من، مانند خورشید و ماه به من نظر نکند، غیرتم باعث میشود که اگر بدنی از استخوان داشته باشم، با اشک، آن را مانند گردی درآورم.