شمارهٔ ۲۱۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به درد جدایی از محبوبش اشاره می‌کند. او در بهاری که پر از زیبایی و زندگی بوده، به خاطر نبودن معشوق، گل‌ها نیز برایش بی‌معنا و مانند تیغی تیز به نظر می‌رسند. شاعر از اینکه به بتخانه (مکان عشق) خود ضربه‌ای زده شده و به همین خاطر دچار سردرگمی و آشفتگی شده، ابراز تأسف می‌کند. زلف معشوقش برای او، نوعی کفر و حیرت ایجاد کرده که نشان‌دهنده عشق عمیق اوست.
در بهاری که مرا بال و پرافشانی بودبی تو گل در نظرم، لالهٔ پیکانی بود
هوش مصنوعی: در بهاری که احساس آزادی و شادابی کردم، نبود تو باعث شد که هیچ گل دیگری برایم زیبا نباشد و فقط لالهای شبیه به تیرک زشت و بیروح به نظر میرسید.
من بتخانه نشین را ز چه رو کرد خرابکفر زلف تو، که آشوب مسلمانی بود؟
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که مردی که در بتکده زندگی می‌کند، به چه دلیل از زیبایی و فریبایی موهای تو ناامید و بینصیب میشود، در حالی که این زیبایی و جذابیت سبب بیقراری و آشفتهحالی او میشود.
به عبارت دیگر، زیبایی و عشق به موی تو، او را از حالت سکون و آرامش خارج کرده و به نوعی موجب پریشانیاش شده است.