شمارهٔ ۲۲۲
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از تأثیرات مثبت و زیبای کارهای خود سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که فعالیت‌هایش می‌تواند بیستون را آباد کند و قلمش مانند تیشه فرهاد، کارهای اساسی و ماندگاری انجام دهد. شاعر از صبا می‌خواهد تا اگر پیام‌رسانی نیست، دست کم با بوی توجه و محبت، دل‌هایشان را شاد کند. در نهایت، او به این نکته اشاره می‌کند که اگر نفس هوش و آگاهی چنین فضایی را فراهم کند، جهان به زیبایی مانند پروانه‌ای در دستانش خواهد چرخید.
ز شیرین‌کاری من، بیستون آباد می‌گرددقلم در پنجهٔ من تیشه فرهاد می‌گردد
هوش مصنوعی: از هنرهای من، بیستون شکوه و زیبایی پیدا می‌کند و وقتی که قلم من به دستم میآید، مانند تیشهای کارآمد برای فرهاد میشود.
صبا بفرست، اگر مکتوب و قاصد نیست رسم توبه بوی التفاتی خاطر ما شاد می‌گردد
هوش مصنوعی: باد صبا را بفرست، اگر چه نامه و پیامآور نیست، اما حتی یاد تو با عطر دلانگیزش، دل ما را شاد می‌کند.
هوا را گر چنین می‌پرورد نفس هوش پیشهجهان پروانهٔ ما، آسیای باد می‌گردد
هوش مصنوعی: اگر هوا اینچنین به خوبی و هوشمندی رفتار کند، آنگاه جهان همچون پروانه‌ای در دستان ما خواهد بود و مانند آسیای بادی خواهد چرخید.