شمارهٔ ۲۲۷
هوش مصنوعی: این شعر حاکی از احساس عمیق شاعر نسبت به عشق و دل‌تنگی است. شاعر آرزو دارد که مانند شبنم در باغ گل‌ها در شب‌های کوی معشوق غلت بزند و در این حالت رهایی از درد و غم خود را تجربه کند. او می‌گوید که در این حالت بی‌دستی و بی‌پایی، تنها اشکش می‌تواند به آرامش برسد. همچنین، شاعر از خودخواهی خود در عشق می‌گوید و می‌خواهد که در این بزم با معشوقش ارتباطی عمیق و نزدیک‌تر برقرار کند. او از معشوق می‌خواهد که مانع از تپیدن قلبش نشود، چرا که عشق او به آرامش می‌انجامد.
دلم، شب بر خس و خاشاک کویش تا سحر غلتدچو آن شبنم که درگلزار، برگلهای تر غلتد
هوش مصنوعی: دل من در شب، مانند شبنمی که روی گلهای تر در باغ میغلتد، تا صبح بر علفها و خاک کوی محبوبم غلت میزند.
نه پای رفتن و نی دست دامنگیریش دارمدرین بی دست و پایی ها، مگر اشکم به سر غلتد
هوش مصنوعی: در این دنیا نه قدرت رفتن دارم و نه توانایی کمک گرفتن از کسی. تنها چیزی که از من برمیآید این است که اشکهایم را بریزم.
درین بزم آن قدر از خود، ز خودکامی طمع دارمکزین پهلو سپند من، به پهلوی دگر غلتد
هوش مصنوعی: در این مهمانی، به اندازهای از خودخواهی و خوشی میخواهم که از سمت من، شخص دیگری هم به سمت دیگر بیفتد و خوشی را تجربه کند.
سرت گردم، مکن منع از تپیدن، نیم بسمل رارسد عاشق به آرامی، چو در خون جگر غلتد
هوش مصنوعی: ای کاش که تو مانع از تپیدن قلب من نشوی، زیرا عاشق با دل شکسته، به آرامش میرسد وقتی که در خون جگر خود غوطهور میشود.