شمارهٔ ۲۵۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حالتی غمگین و سرگشته سخن می‌گوید. او به انتظار کسی نشسته و در این حالت به دور خود می‌گردد. دلش نسبت به فراق معشوق دچار افسردگی است و آرزو دارد که اگر پاییز از بین برود، دوباره بهار را تجربه کند. شاعر به آرزوی خود مانند پروانه‌ای اشاره می‌کند که به عشقش نزدیک می‌شود و در کوی محبوبش امیدوارانه می‌چرخد.
غبار گشتم و سرگشته وار می گردمهنوز گرد سر انتظار می گردم
هوش مصنوعی: من همچون غباری سرگردان شدهام و هنوز در حال چرخیدن و گشت و گذار هستم، در اطراف انتظاری که دارم.
به این فسردگی، از هجر گلعذارانماگر خزان بگذارد، بهار می گردم
هوش مصنوعی: به خاطر این غم و افسردگی که از دوری گلها دارم، اگر پاییز بگذرد، بهار خواهم شد و دوباره شاداب میشوم.
ترحمی،که چو پروانه ی برون از بزمبه گرد کوی تو، امّیدوار می گردم
هوش مصنوعی: به من رحم کن، زیرا مانند پروانه‌ای که از جشن بیرون آمده و به دور از کوی تو پرواز می‌کند، امیدوارانه در جستجوی تو هستم.